Tag: مذاکرات هسته‌ای

برجام نوشت ۱ – کار تمام نشده است، به قدرت مردم ایمان داشته باشیم

، ۳۱ تیر ۱۳۹۴

این نوشته، اولین است از مجموعه‌ی ده نوشته‌ی کوتاه و بلندی که در مورد «برنامه جامع اقدام مشترک (برجام)» (Joint Comprehensive Plan of Action – JCPOA) و مسایل پیرامون آن، قلمی و با هشتگ #برجام_نوشت در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌کنم.


پیش از ورود به تحلیل برجام، پاسخ به دو شبهه در مورد توان و امکان «رد کردن» برجام، لازم است.

شبهه‌ی اول ـ با توجه به قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت (1)قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت http://unscr.com/en/resolutions/2231  ـ که توافقنامه‌ی هسته‌ای با ایران را (با تغییراتی) به صورت قطعنامه در آورده است، آیا ایران (مشخصا مجلس شورای اسلامی) می‌تواند برجام را رد کند؟

پاسخ: واضحا و مشخصا بله! همان طور که ایران و مجلس شورای اسلامی به بسیاری از قطعنامه‌ها و دستورات ظالمانه‌ی قبلی شورای امنیت عمل نکرده و با مصوبات خود علیه آن قطعنامه‌ها اقدام کرده، رد کردن برجام نیز بدون شک امکان پذیر است.

رد برجام که نهایتا به مثابه‌ی دهن کجی ایران به قطعنامه‌ی ۲۲۳۱ شورای امنیت خواهد بود، تبعاتی کم و بیش مانند دهن کجی ایران به قطعنامه‌های پیشین شورای امنیت دارد، که برای ایران، مساله‌ی جدیدی نیست و دهه‌هاست با این وضع نه فقط به حیات خود ادامه داده است، بلکه قوی‌تر و پیشرفته‌تر و علمی‌تر نیز شده است.

اصولا طرح چنین شبهه‌ای مولود نگاه تئوری زده و کتابخانه‌ای به تضارب فرایندهای قانونی داخلی و بین المللی است و تطابقی بر واقعیت‌های گذشته و حال ندارد.

شبهه‌ی دوم – از ترکیب نمایندگان مجلس و با توجه به سابقه‌ی چهار ساله‌ی فعالیت این نمایندگان، غیر ممکن است آنها حاضر به رد برجام شوند. مردم نیز نقشی در فرایند پذیرش و رد برجام ندارند. پس سخن گفتن ما و نقد برجام، چه حاصلی خواهد داشت؟

پاسخ: در اینکه روند تصویب یا رد برجام باید یک فرایند قانونی باشد، شکی نیست (که این فرایند در اینجا توضیح داده شده است: نحوه طی«مسیر پیش بینی شده قانونی» برجام چیست؟ (2)نحوه طی«مسیر پیش بینی شده قانونی» برجام چیست؟ http://bit.ly/1SBvwwF ). اما دست کم گرفتن تاثیر کنش‌های اجتماعی بر این فرایند، خطای بزرگی است.

پس از توافق ژنو و اعلام برجام، آنچه تا کنون در اجتماع ایران حادث شده است، تبلور کنش‌های موافقان برجام از جمله پایکوبی‌های خیابانی بوده است. چنین کنش‌های محدودی با استفاده از مبالغه‌ی رسانه‌ای، می‌تواند در حد شادی‌ مردم در ماجرای صعود به جام جهانی ۹۸ (حماسه‌ی ملبورن)(3)حماسه‌ی ملبورن http://www.aparat.com/v/9iL3C بزرگنمایی شده، این تصور را در میان مسوولان ایران ایجاد کند که حمایت از برجام، یک کنش حد اکثری است.

اما از سوی دیگر، باید به خاطر داشت که نوع کنش‌های اجتماعی مخالفان برجام، و همچنین انگیزش آنها برای ورود به این کنش، متفاوت است. بسیاری از مخالفان برجام سطح زندگی پایین‌تری نسبت به موافقان رقصنده در خیابان دارند. مخالفان، فاقد نیروی انسانی با سطح رفاه موافقان و همچنین فاقد ابزارهای ابراز شادی به سبک آنها هستند. ابزارهای مخالفان برجام، شرکت در راهپیمایی‌ها، تشییع شهدای گمنام، تحصن در مساجد و حضور در نماز عید فطر است که می‌تواند با مغالطه‌های رسانه‌ای بی اثر شود.

از طرف دیگر، ایرانیان مخالف برجام، اکثرا از حامیان حکومت جمهوری اسلامی و انقلاب ۱۳۵۷ هستند. بنا بر این مخالفت با نظر قاطع دولت ـ که بخشی از حکومت مورد حمایت این مردم است ـ برای مخالفان برجام چالش برانگیز خواهد بود – به ویژه که دولت به طور صریح و روشن آنها را به قانون شکنی متهم کرده است.(4)دولت تهدید علیه نهضت اجازه نمیدهیم  را تشدید می‌کند http://bit.ly/1AQIB2H

دو عامل فوق، موجب سردرگمی موقت مخالفان برجام شده است و آنها را از واکنش صحیح و صریح به برجام باز داشته است. اما آنها فرصت کافی دارند تا با بازتعریف کنش‌های قانونی و صریحتر، و همچنین ایجاد انگیزه‌ی لازم در میان همفکرانشان، تاثیر لازم بر فرانید تصویب برجام را – به ویژه از طریق نمایندگانشان در مجلس ـ اعمال کنند.

پس من قطعا این شبهه را رد می‌کنم که مردم امکان تاثیر گذاری بر فرایند رد یا تصویب برجام را ندارند؛ گو اینکه هنوز به این پرسش مهم پاسخ نداده ایم که اصولا لازم است با فرایند تصویب برجام مخالفت شود؟ و جواب چه بله باشد و چه نه، یک «چــرای» بلند و طولانی در ادامه خواهد داشت که ان شا الله در نوشته‌های آتی به آن می‌پردازم.

 

 

 

مراجع   [ + ]

1. قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت http://unscr.com/en/resolutions/2231
2. نحوه طی«مسیر پیش بینی شده قانونی» برجام چیست؟ http://bit.ly/1SBvwwF
3. حماسه‌ی ملبورن http://www.aparat.com/v/9iL3C
4. دولت تهدید علیه نهضت اجازه نمیدهیم  را تشدید می‌کند http://bit.ly/1AQIB2H

، ۳۱ تیر ۱۳۹۴
در گروه: سیاسی

۱ Comment :, , , more...

بعد از اعلام توافق هسته‌ای چه کنیم؟

، ۲۲ تیر ۱۳۹۴

خب واضح است که تا وقتی توافق را نخوانده ایم و کارشناسان حقوق بین الملل، نظر کارشناسی روی آن ارایه نداده اند، هر اقدامی، یک کنش عجولانه و غیرمعقول است و لا جرم منتهی به پشیمانی و خسران.

اما یک سوال مهمتر این است که: بعد از اعلام توافق #هسته_ای چه نَـکنیم؟

به نظر حقیر، اولا عیش مردم را منغص نکنیم. مردم، با سطوح مختلف دانش و بیشن، حتا اگر ـ به زعم من و شما ـ به اشتباه، چند لحظه‌ای می‌خواهند شاد باشند و دست‌افشانی کنند و غم‌های روزگارشان را به فراموشی بسپرند، ما نباید عین آینه‌ی دق جلویشان ظاهر شویم و نق بزنیم.

ثانیا، پس از این توافق هسته‌ای – که ان شا الله به خیر اسلام و ایران منعقد خواهد شد، ایران کماکان نیازمند اتحاد ملی برای ساخت کشور و دفع فتنه‌های دوران #پساتحریم است. این اصل را از یاد نبریم که تفرقه، به ویژه دو قطبی‌های مردم ـ مردم و مردم ـ دولت، سرانجامی بسیار نامیمون برای جامعه دارد.

، ۲۲ تیر ۱۳۹۴
در گروه: اجتماعی, سیاسی

Leave a Comment : more...

بازی دو سر باخت دولت بر سر مذاکرات هسته‌ای

، ۲۱ تیر ۱۳۹۴

مذاکرات دارد به ایستگاه آخر می رسد. مذاکراتی که خوب یا بد، به صرفه یا بی صرفه فی الواقع انتخاب خود مردم ما بوده است. مردمی که روحانی را با همین شعار مذاکره و مصالحه با غرب جهت چرخش چرخهای اقتصاد مملکت انتخاب کردند.

اما نکته مهمی که این روزها بیش از هر زمان دیگر روشن شده این است که مسیر مذاکرات هسته ای و مواضع دولت روحانی در قبال آن مدتهاست به سمت و سویی رفته که برای دولت حاضر تبدیل به بازی دو سر باخت شده است!

اگر مذاکرات به نتیجه نرسد که موضوع روشن است و شکستی بسیار بزرگ برای دولتی خواهد بود که با خوشبینی مفرط به غرب پا به مذاکرات گذاشته و اصطلاحا تمام تخم مرغ های خود را در این سبد نامطمئن قرار داده است!

اگر هم مذاکرات با هر کیفیتی به نتیجه برسد باز دولت با چندین چالش بسیار جدی جدید مواجه خواهد بود که دو چالش عمده آن یکی مسئله پایبندی غرب و در راس آن آمریکا به تعهدات مندرج در توافق است و دوم و مهمتر این چالش بسیار جدی که دولت می بایست تمام هم و غم خود و به قولی تمام جان و توان خود را به کار گیرد تا ثابت کند چنانکه قبلا بارها ادعا کرده آنچه موجب معضلات اقتصادی عمیق کشور شده تحریم ها بوده و نه بی کفایتی و سوء مدیریت دولت!

واضح است که این ادعا اگر هم صحت داشته باشد هیئت دولت فرسوده و از نفس افتاده فعلی توان اثبات آن را نخواهد داشت! بگذریم که ادعای مذکور از اساس غلط بوده و تحریم ها هرچند بر اقتصاد ما تاثیرات مخربی داشته اند ولی عمده مشکلات اقتصادی ما به همان سوءمدیریت دولتی ها(چه دولت قبل و چه دولت فعلی) باز می گردد.

تازه اینها همه غیر از کیفیت انعقاد توافق است که خود معضل و چالشی اساسی است و اینکه آیا توافق به واقع عزتمندانه و به صرفه و با رعایت خطوط قرمز منعقد خواهد شد یا خیر؟

، ۲۱ تیر ۱۳۹۴
در گروه: سیاسی

Leave a Comment :, , more...

جنگی که ذهن مذاکره کنندگان ایرانی را مشغول می‌کند

، ۱۲ تیر ۱۳۹۴

متن ذیل ترجمه‌ی مقاله‌ی «The War that Haunts Iran’s Negotiators» به قلم رابین رایت منتشر شده در تاریخ 28 جون 2015 در نشریه‌ی نیویورکر است. مترجم متن یکی از خوانندگان صفحه‌ی گوگل پلاس اینجانب، توحید عزیزی، است که تمایلی به درج نامشان به عنوان مترجم، نداشتند.

 


 

Smoke billowing from the burning city of Abadan, Iran, in 1980, during Iran-Iraq war.

دودی که از شهر جنگ زده‌ی آبادان بلند می‌شود. سال 1980، جنگ ایران و عراق

دیپلماسی هسته‌ای تاریخی‌ای که در هتل مجلل کوبرگ شهر وین در حال انجام است، ریشه در جنگی سخت بین ایران و عراق دارد، جنگی که بیش از ربع قرن از پایان آن می گذرد. ایران متحمل بیش از صد و پنجاه هزار نفر کشته در سال های 1990 تا 1998 شد. این دوره زمانی در تهران، دفاع مقدس نامیده می‌شود. درمراحل پایانی جنگ، کمک‌های ایالات متحده به عراق، منجر به تصمیم ایران در پیگیری توانمندی هسته‌ای شد، همان برنامه‌ای که الان شش قدرت جهانی درباره محدود کردن آن به مذاکره نشسته اند.

به دهه‌ی هشتاد میلادی بازگردیم؛ سازمان‌های اطلاعاتی غربی تردید داشتند که آیا انقلاب هجده ماهه‌ی ایران، پس از تجاوز شگفت انگیز صدام حسین می‌تواند ولو برای چند هفته جان سالم به در ببرد. تهران به زحمت به دنبال بسیج کردن بقایای ارتش شاه، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تازه تأسیس و تقریبا همه و از هر سنی به عنوان نیروهای شبه نظامی داوطلب بود. در موزه‌ی دفاع مقدس تهران عکس‌هایی از کودکان سیزده ساله و مردان هشتاد ساله‌ای وجود دارد که برای حضور در جنگ ثبت نام کرده اند. (سه درصد از کشته شدگان [شهدای جنگ]، چهارده ساله یا کمتر بودند.)

بر خلاف تصور، جنگ هشت سال طول کشید. بسیاری از مقامات ارشد کنونی ایران، یا در این وحشتناک‌ترین ستیز خاورمیانه‌ی مدرن جنگیده اند یا در منصب‌های سیاسی کلیدی در حال تلاش برای پیشبرد کارهای کشور بوده اند.

در پایان جنگ، ایران نتوانست مانع عراقی‌ها شود، به خصوص پس از آن که ایالات متحده با همراهی فرانسه، مصر، اردن و دیگر فروشندگان اسلحه به عراق و متحدان قدیمی‌اش، شروع به پشتیبانی از صدام کردند. در سال 1988، برای آخرین آفند بزرگ عراقی‌ها، دولت ریگان ماه‌ها صرف مشاوره‌ی نظامی به بغداد کرد که چگونه شبه جزیره استراتژیکی فاو را پس بگیرد؛ جایی که مسیر آبی شط العرب [اَروَندرود] به خیلج فارس می‌ریزد. (در اصل جنگ بر سر این بود که کدام کشور کنترل شط را در اختیار داشته باشد.)

از نظر رسمی، ایالات متحده بی طرف بود. اما واشنگتن نمی‌خواست ایران پیروز جنگ باشد، لذا سازمان اطلاعاتی ایالات متحده تصاویر ماهواره‌ای موقعیت‌ ایرانی‌ها را همراه با پیشنهادات نظامی برای عراق فراهم می‌کرد. با راهنمایی آمریکا و دیگر قدرت‌های خارجی، عراقی‌ها یک ماکت از فاو را برای اجرای تمرین ساختند.

عراق همچنین با استفاده از سازمان اطلاعاتی آمریکا، بمب‌های شیمیایی را در فاو بر سر ایرانیان فرو ریخت. بازرسان تسلیحاتی سازمان ملل، ثبت کرده اند که عراق استفاده از گاز خردل و عوامل اعصاب بین سال های 1983 و 1988 را گزارش کرده است. واشنگتن تصمیم گرفت که آن را نادیده بگیرد. در فاو هزاران ایرانی کشته شدند. سرنگ‌ها [ی پادزهر شیمیایی] در کنار اجساد رها شده بودند. یک منبع اطلاعاتی ایالات متحده به من می‌گفت نیروهای ایرانی تلاش کرده بودند به خودشان پادزهر تزریق کنند. نبرد تنها سی و شش ساعت به طول انجامید؛ این بزرگترین دستاورد عراق در طی بیش از هفت سال بود. چهار ماه بعد، زمانی که ایران با آتش بس موافقت کرد، جنگ به پایان رسید.

یک گزارش سازمان ملل بیان می‌کند که در یک دوره‌ی شش ساله، عراق حدود بیست هزار بمب شیمیایی بر سر ایرانیان رها کرد. همچنین بیش از پنجاه و چهار هزار گلوله توپ شیمیایی و بیست و هفت هزار راکت شیمیایی کوتاه برد شلیک کرد. در حدود دو سوم این‌ها در هجده ماه پایانی درگیری‌ها استفاده شده اند. در آن زمان، سازمان اطلاعاتی آمریکا تخمین زد که بر اثر استفاده‌ی عراق از عوامل اعصاب و گازهای سمی، ایران متحمل بیش از پنجاه هزار تلفات ـ کشته [شهید] و زخمی ـ شد. یک مقام ارشد دولت ریگان به من گفت که از نقش پنهانی ایالات متحده در فاو و در طی دوران پایانی جنگ، شرمسار است.

مقامات ایرانی به من گفتند حکومت دین سالاری مقابله شیمیایی با عراق را به بحث گذاشت اما، تصمیم به عدم مقابله گرفته شد. اما با آگاهی از این که بغداد برنامه‌ی سلاح‌های هسته ای دارد، ایران تصمیم گرفت که برنامه‌ی تحقیق و توسعه‌ی هسته‌ای را که توسط شاه شروع شده بود، از سر بگیرد. پس از جنگ، تهران تصمیم به ادامه‌ی آن گرفت. در سال 2013، وقتی که شش قدرت بزرگ جهانی ابتکار دیپلماتیک کنونی را شروع کردند، سازمان‌های اطلاعاتی غربی تخمین زدند که جمهوری اسلامی، توانایی ساخت بمب را در ظرف چند ماه دارد.

جنگ عراق هنوز ذهن ایران را مشغول کرده است و مواضع حکومت دین سالاری را در میز مذاکره شکل می‌دهد. بخشی از آن به خاطر ده ها هزار نفر است که به گزارش انجمن حمایت از قربانیان سلاح‌های شیمیایی هنوز به خاطر آثار سلاح‌های شیمیایی در حال مرگ هستند. سال‌ها پس از پایان جنگ، دکترهای ایرانی متوجه الگویی از بیماران شدند که شرایط ریوی، پوستی و قرنیه‌ای مزمن مرتبط با گاز خردل را گزارش می‌کردند. بیماری آن‌ها چیزی که امروزه به نام «در معرض دوزِ کم» شناخته می‌شود، تشخیص داده شد.

ماه گذشته، من به موزه صلح تهران رفتم. جایی که بزرگترین استفاده از تسلیحات شیمیایی از زمان جنگ جهانی اول را روایت می‌کند. مدیر موزه به من گفت که تقریبا هر روز کلاس‌هایی از دانش آموزان و دانشجویان از موزه بازدید می‌کنند. یکی از راهنماهای موزه، اسد محمدی است که در سال 1986 به گاز شیمیایی آلوده شده است. او در حال حاضر دارای لوله‌های مصنوعی در مجاری تنفسی اش است تا بهتر نفس بکشد. او عکس‌هایی از روند عملش را در آورد تا به من نشان دهد.

در سال 2013، من با یکی از رزمندگان جنگ به نام احمد زنگی آبادی در آپارتمان کوچکش در تهران ملاقات کردم. او دیگر حرکت نداشت. ریه‌هایش در حال از کار افتادن بود. او به من گفت: «زندگی تبدیل به زندان شده است». او به صورت نشسته می‌خوابید چرا که دراز کشیدن و برخواستن برای ریه‌ها و قلبش حرکت سنگینی بود. او به کمک یک ماشین پر سر و صدا زنده مانده بود که دارو و هوا را به داخل بدن او پمپ می کرد. با این که دو قرنیه اش پیوندی است اما هنوز محدودیت دید داشت.

در بین نفس نفس زدن هایش، حمله هوایی عراقی‌ها به جنوب جزایر مجنون در سال 1985 (1364 ه‍.ش) را به یاد می‌آورد. در آن زمان او یک سرباز داوطلب نوزده ساله بود. او گفت: “بوی گاز رو یادم میاد، مخلوطی از بوی سیر و سبزیحات تازه، سبزیجات آبپز؛ دفعه دوم خیلی بوی خوبی می‌داد طوری که دوست داشتم نفس عمیق بکشم.” بوی تند سیر، سبزیجات و چمن تازه اصلاح شده نشانه‌های بارز گاز خردل هستند. در ظرف چند ساعت، پوستش تاول زد، چشمانش سوخت تا جایی که کور شد و به شدت حالت تهوع داشت و آنقدر بالا آورد که بیهوش شد. او چهل روز در کما بود.

نوامبر [مهر ماه] گذشته، ایمیلی از دکتر معالج زنگی آبادی دریافت کردم که می گفت او مرده است. دکترها و متخصصین به من گفتند که هم اکنون بیش از هفتاد هزار قربانی تسلیحات شیمیایی ثبت شده، مراقبت‌های پزشکی دریافت می‌کنند. در سال 2013، من از چندین بیمار در بخش ویژه‌ی قربانیان تسلیحات شیمیایی، در بیمارستان سابق آمریکا در تهران عیادت کردم. یکی از بیماران به من گفت: “یکی از آرزوهای من اینه که دوباره بتونم یک نفس عمیق بکشم.”

در بازدید اخیر من، ایران به شدت درگیر اخباری مبنی بر کشف اجساد 175 غواصان جنگ در عراق بود ـ سه دهه پس از اسیر شدن به دست نیروهای صدام حسین. بر طبق گزارش‌ها این مردها با دستان بسته زنده به گور شده بودند. تهران عکس‌هایی تکان دهنده از اجساد تفحص شده منتشر کرد. اجساد پوسیده و دست بسته ای که هنوز لباس غواصی به تن داشتند.

کشور بار دیگر به شدت در ماتم فرو رفت ـ حتی جوانانی که پس از پایان جنگ به دنیا آمده اند نیز شدیداً متأثر شده بودند. توئیتر پر شده بود از هشتک های #175 و #دست_بسته (#hand-tied). تصاویر خلق شده برای نشان دان وحدت به سرعت در شبکه‌های اجتماعی پخش می‌شد، بیشتر این تصاویر شامل انواع مشت‌های گره کرده و بسته شده در آسمان بود. در اواسط ماه ژوئن صدها هزار نفر از مردم در تهران برای تشییع تابوت‌های در پرچم پیچیده‌ی غواصان جمع شدند.

محسن رضایی، کسی که در زمان جنگ فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بوده برای جمعیت سخنرانی کرد: “این غواصان جزء شجاع‌ترین مردم ما بودند، آن‌ها جانشان را در راه استقلال کشورمان و پیروزی انقلابمان فدا کردند.” هنگامی که دیپلمات‌های کشور برای برگشت به وین جهت مذاکرات هسته ای آماده می‌شدند، او [رضایی] اظهار داشت: “دشمنان ایران در کل دوران هشت ساله‌ی دفاع مقدس به صدام کمک کردند.” به وضوح مشخص بود که او ایالات متحده را جزء آن‌ها به حساب آورد.

مشاهده‌ی این مطلب و نظرات خوانندگان در صفحه‌ی گوگل پلاس » 

 


عصر وارثین، نقدها و تحلیل‌های سیاسی، اقتصادی، و اجتماعی شما را به عنوان نویسنده‌ی مهمان منتشر می‌کند / نوشته‌های مهمان، لزوما منعکس کننده‌ی نظر نویسندگان «عصر وارثین» نیست.

، ۱۲ تیر ۱۳۹۴
در گروه: سیاسی

Leave a Comment :, , , , , more...

از این مرد بدم می‌آید!

، ۰۳ آذر ۱۳۹۲

مارگارت تاچر و ویلیام هیگ در جوانی

مارگارت تاچر و ویلیام هیگ در جوانی

دروغ همیشه مشمئز کننده است، از دهان سیاستمداران، مشمئزکننده‌تر، چه این سیاستمدار آقای #جواد_ظریف عزیز باشد که در مقابل تلوزیون آمریکا بیانات صریح رهبری در باره‌ی هولوکاست را منکر شود، چه وندی شرمن ضدایرانی باشد که به دورغ ادعا می‌کند «آمریکا هیچگاه حق غنی‌سازی را در NPT به رسمیت نشناخته است» (در حالی که وقتی آمریکا و شوروی در سال ۱۹۶۸ معاهده‌ی ان.پی.تی را آماده‌ی امضا کردند، مقامات آمریکا به وضوح اعلام کردند که ان.پی.تی حق غنی‌سازی را قبول دارد).

اما دروغ‌های ویلیام هیگ ، وزیر امور خارجه‌ی انگلستان خبیث، یکی از حال به هم زننده‌ترین‌ها در بین سیاستمداران کنونی است. آنچنان با اعتماد به نفس و محکم می‌ایستد و دروغ‌های بی‌اساس را با آن لهجه‌ی بریتانیایی بلغور می‌کند، که به گمانم هیچ دروغسنجی نتواند اندکی تغییر نبض یا ارتعاش مغزی را در هنگام دروغ گفتنش، ثبت کند.

ویلیام هیگ در هنگام ورود به ژنو گفته است: «بخش عمده‌ای از تاریخچه‌ی فعالیت‌های هسته‌ای ایران در سال‌های اخیر، مخفی بوده است و…» و لابد دوربین‌های ۲۴ ساعته در تمامی مراکز هسته‌ای و بازرسی‌های مرتب بازرسان آژانس انرژی هسته‌ای هم کشکی بوده که باید به سر کچل تو بمالیم!

پسنوشت 1- با اینکه توافق نامه هسته‌ای امضا شد و خیلی خوشحالم، هنوز از این مرد متنفرم!

پسنوشت 2- دیپلماتی که در مذاکرات است، البته باید لبخند بزند و حتا بوسه ی عاشقانه بفرستد برای ایشان. من اما یک وبلاگنویس هستم که به راحتی می توانم احساساتم را بیان کنم.

نظرات خوانندگان د گوگل پلاس »

، ۰۳ آذر ۱۳۹۲
در گروه: سیاسی

Leave a Comment :, , , , more...