Tag: جنگ

چند خط ایستادگی

، ۰۸ مرداد ۱۳۹۳

آیا تا بحال بعضی از این تصورات غلط در مورد بدی و خوبی را شنیده اید؟ عموم اینها ناشی از تحریف واقعیات مذهبی هستند. یکی از معروفترین تصورات غلط مذهبی که متاسفانه در عوام مسلمان (عوام منظورم آن دست مسلمانانی است که اصولاً هیچ چیز از اسلام نمیدانند غیر از آنچه به واسطه محیط و به اجبار دریافت کرده اند و عقایدشان پر از مطالب غیر اسلامی است ) هم زیاد دیده میشود این است :

تصویر شهید بازی کودکان مظلوم غزه. دارند کودکان یکی از دوستانشان را به عنوان شهید تشییع میکنند.

تصویر شهید بازی کودکان مظلوم غزه. دارند کودکان یکی از دوستانشان را به عنوان شهید تشییع میکنند.

بعضی ها باید بد باشند، سرنوشت بعضی هاست که بد باشند.
این یک باور مزخرف و غلط است که به واسطه تحریف ادیان مذهبی و به احتمال قوی از کتب عهد عتیق شروع شد. یعنی از ماجرای شیطان.اگر فیلم های هالیوودی را دیده باشید دعوای بین شیطان و میکائیل هم همین داستان است. این دیالوگ تکراری که قرار بود من بد باشم و تو خوب پس شد آنچه باید میشد…
البته مطلب در مورد اینها نیست بلکه در مورد آن گروهیست که خود حامی و منتشر کننده چنین تفکراتی هستند.منظورم دقیقاً صهیونیست هاست. چند روزی است یکی از کارهایم این شده که توییت ها و کامنت ها و پستهای این بدبخت ها را مطالعه کنم. مخصوصا آن دسته یهودیان فریب خورده غاصب ساکن فلسطین (البته عملاً با فریب نخورده ها فرق ندارند، حیوان وحشی به طور طبیعی گاز میگیرد و اینها 65 سال تربیت شده اند تا حیوان باشند.)واقعاً باور دارند که مردم جهان به خاطر یهودی بودنشان از آنها متنفرند. هر جا پستی در حمله به اسرائیل و تظاهرات و درخواست توقف کشتار می بینند فکرشان همین است. سرنوشت ما یهودیان این است که چون قوم برتریم همه از ما متنفرند نه به خاطر اینکه کارهای تنفر آمیز میکنیم…
سری به صفحات رسمی و غیر رسمی مرتبط با اسرائیل در شبکه های اجتماعی بزنید. فرقی نمیکند همین پلاس، فیسبوک یا توئیتر .
پستی نیست که زیر آن ابراز نفرت و ناسزا نباشد. عموم کامنت ها مشخصاً از طرف مسلمانان هم نیست. من با خودم فکر میکنم اگر این حجم نفرت و ناسزا روزانه به سمت من روانه میشد حتماً افسرده میشدم یاحداقل کاری میکردم. مگر اینکه اعتقاد داشته باشم که قرار است به من فحش بدهند …
ببینید درد مردم مسیحی آن طرف آب اصلاً اسلام نیست. آنها طرفدار اسلام نیستند. شاید خیلی هاشان اصلاً لائیک باشند. ولی خب از روش اسرائیل متنفرند. مهم نیست روزی احمدی نژادی بیاید هلوکاست را تکذیب کند تا دلشان بسوزد یا اینکه چندین فیلم گران قیمت در سال تولید شود از تاریخ جعلی صهیونیست ها این مردم باز ار روزش صهیونیست ها متنفرند. لعنتی ها مردم جهان کور هم باشند این وحشیگری شما را می بینند و از آن متنفرند. همین شبکه های اجتماعی که قرار بود اهرم کنترل مردم جهان باشد الان شده بلای جان این بدبخت ها. مدیران صهیونیست گوگل هم خیلی نمیتوانند مدیریت خاصی کنند. شاید بتوانی با  چند سنگ چین آب بخشی از دریا را جدا کنی ولی هنگام سونامی فقط باید فرار کنی …
اسرائیلی های وحشی و گرگ صفت و درنده هنوز دارند مثل یک حیوان بیچاره در حال مرگ زوزه دلخراش سر میدهند از اینفوگرافی های خطر حماس و تاریخ جعلی و ایستادگی در برابر تروریسم و تنها چیزی که از مردم خاکستری دنیا (آنها که مسئله اسرائیل و فلسطین برایشان عقیدتی نبوده و صرفاً انسانی است) نصیبشان میشود تنفر است. به نظرم تنها و تنها دلیل این تنفر یک چیز است و آن هم ایستادگی شجاعانه و در خور تحسین مردم غزه است. الان حس میکنم اصلاً شعار نیست اگر کف پای مردم غزه را ببوسم. من جای شما بودم همان روز 4 ام جنگ 22 روزه کم آورده بودم. خدایا چقدر شما مجاهدید…

ایستادگی

ایستادگی

این مجاهدت مردم غزه از میلیون ها ساعت فیلم و سخنرانی روشنگرانه بیشتر اسرائیل را رسوا میکند. مبارزه با دست خالی. مبارزه شان هم احمقانه نیست. دقت کنید اگر مبارزه نمیکردند امروز نه اسمی از فلسطین بود ونه از آنها و نه فرزندانشان. احتملاً بدون فرود موشک بر سرشان در بدختی کامل در یکی از اردوگاه های کشور دوست و برادر ترکیه با سران بیشرف و منافقش تا آخر عمر زندگی میکردند. دخترانشان هم به ازدواج همین ها در می آمدند. ولی مانده اند در خانه شان و عاقلانه، شجاعانه و معتقد به روز دیدار حق مبارزه میکنند.

پ.ن : در مقاومت مردم غزه برای ما درس است اگر بدانیم …

، ۰۸ مرداد ۱۳۹۳
در گروه: سیاسی

۲ Comments :, , , , , , , , , , , , , , , , more...

یادبود چه؟

، ۰۷ خرداد ۱۳۹۳

دیروز، در آمریکا روز یادبود (Memorial Day) بود. روزی که به یاد سربازان کشته شده‌ی در جنگ نامگذاری شده است.

احترام به کشته شده‌های در جنگ در تمام ملت‌ها وجود دارد. به نظرم فارغ از هر نگاه سیاستزده‌ای باید این گونه مراسم را محترم شمرد، چون احترام به این مراسم، احترام به ملت‌های برگزار کننده‌ی آنهاست و نه دولت‌ها یا سیاست‌های خصمانه و جنگطلبانه‌شان.

ولی آیا به همین سادگی و با همین ادبیات روشنفکرنمایانه می‌توان بر زخم‌های ملت‌های داغدیده از سربازان متجاوز آمریکایی مرهم گذاشت؟

آیا می‌توان به صدها هزار مادر عراقی که کودکانشان به واسطه تحریم و جنگ کشته شدند، گفت که به سربازان آمریکایی احترام بگذارند؟

آیا می‌توان از نوعروسان افغانی که در حین مراسم عروسی به گلوگه بسته شدند، برای سربازان آمریکایی طلب آمرزش نمود؟

آیا می‌توان از خانواده‌های بی‌گناهی که در اثر حمله‌های پهپادهای آمریکایی در پاکستان کشده شده اند، انتظار احترام داشت؟

آیا می‌توان از بازماندگان حمله‌ی موشکی ناو وینسنس به پرواز 655 ایران‌ایر خواست تا به احترام سربازان کشته‌ی شده‌ی آمریکایی، سکوت کنند؟

اینها را می‌دانم. به عنوان انسانی که اکثر عمر خود را در خاورمیانه و کودکی خود را در ایران در حال جنگ گذرانده است، بخش کوچکی از درد و رنج مردم آن منطقه را، می‌توانم احساس کنم و بفهمم.

در این سو اما، سربازان آمریکایی نیز رنج‌هایی دارند برای بازگو. آنها به نام دفاع از کشورشان، که برای من نیز امری مقدس است، به ارتش پیوسته اند. در حال که برای بسیاری از آنها، پیوستن به ارتش بهترین گزینه برای زندگی کردن آنها ـ یا حتا باقی ماندن آنها در کشور ـ بوده است. فرستادن آنها، برای جنگ، هزاران مایل دورتر از وطنشان، مورد رضایت آنها هم نبوده است. آنها هیچ وقت فکر نمی‌کردند که برای از کار انداختن سلاح‌های کشتار جمعی‌ای که ـ وجود خارجی نداشتند ـ به کشور دیگری حمله کنند. گمان نمی‌کردند که گوساله‌ی فریب سیاستمدارانشان آن قدر سامریایی باشد که هر تجاور و تهاجم جنگی‌ای را لازم و غیر قابل اجتناب نمایش دهد. سربازان آمریکایی در بازگشت به کشورشان نیز گاهی به آنچه انتظار دارند نمی‌رسند و در صف‌های طویل درمان و مراقبت پزشکی جان می‌دهند [cnn.it/1k0vsdJ]

اینکه سربازان چه میزان در جنایات سیاستمداران شیطان صفت مقصر هستند، بحثی است که در این یادداشت نمی‌گنجد. ولی من شخصا دوست دارم مراسمی مانند این «روز یادبود» را محترم بشناسم و پاس بدارم؛ نه به خاطر یادآوری سوء استفاده‌های صورت گرفته از این سربازان در جنگ‌ها و تجاوز‌های گذشته و حال آمریکا، بلکه به خاطر رنج‌ها و دردهایی که انسان‌ها در هر دو سوی این جنگ‌های شیطانی متحمل می‌شوند.

روز یادبود، لگزینگتون، ماساچوست 2014

روز یادبود، لگزینگتون، ماساچوست 2014

، ۰۷ خرداد ۱۳۹۳
در گروه: خاطره, زندگی در آمریکا

۱ Comment :, , more...