آشتی با شیطان بزرگ (قسمت اول)

، ۰۲ مهر ۱۳۹۲

موضوع عادی سازی روابط با آمریکا سابقه ای به اندازه ی سابقه ی اشغال سفارت آمریکا در تهران (تسخیر لانه ی جاسوسی) دارد، اما هیچوقت به اندازه ی حالا جدی نبوده است. این متن در حالی نوشته می شود که ملاقات وزیر امور خارجه ی ایران (محمدجواد ظریف) با همتای آمریکاییش (جان کری) در روز پنجشنبه ی این هفته (۴ مهر ۱۳۹۲) حین مذاکرات میان ایران و ۱+۵  (حاشیه ی اجلاس سازمان ملل در نیویورک) قطعی شده است و لحن کاخ سفید نشان از تمایل متقابل رپیس جمهور آمریکا (باراک اوباما) دارد برای دیدار احتمالا سبملیک و دست دادن با رپیس جمهور ایران (حسن روحانی) (وال استریت جورنال، ۲ مهر ۹۲، http://on.wsj.com/16w3nP9 ).

مشخص است که اختلاف نظر بسیاری در باره ی مذاکره مستقیم با آمریکا و احتمالا عادی سازی روابط، وجود دارد. در ایران گروه های منسوب به جریان اصلاحطلبی با شور شعف زیادی به این موضوع می پردازند و در صورت به وقوع پیوستن این «دست دادن»، در پی کسب اعتبار از آن خواهند بود.

در طرف دیگر گروه های منسوب به جریان اصولگرایی، دچار تشتت هستند و طیف وسیعی از نظرات از سوی آنها شنیده می شود. سخنرانی رهبر انقلاب، امام خامنه ای، و ذکر عبارت نرمش قهرمانانه نیز بر این تشتت دامن زده است. گروهی از اصولگرایان این سخن را نشان دهنده ی چراغ سبز رهبری به «مذاکره»ی رو در رو با آمریکا دانسته اند و عده ای دیگر، با استناد به دیگر سخنان رهبری، هنوز هم مذاکره با شیطان بزرگ را گناهی نا بخشودنی می دانند. این گروه همچنین به سخنان بنیانگذار جمهوری اسلامی، امام خمینی (ره)، در مورد آمریکا استناد کرده، و بر آن اساس مذاکره را رد می کنند.

برای تحلیل بهتر، باید این موضوع را باید به دو بخش تقسیم کنیم:

الف – نفس «مذاکره رو در رو با آمریکا» چه مزایا و معایبی برای ما خواهد داشت؟ در لحظه ای که خبرگزاری های جهان دست دادن روحانی – اوباما را به میلیاردها نفر مخابره می کنند، دقیقا ایران چه چیزی کسب می کند و چه چیزی از کف خواهد داد؟

ب- در مذاکره با آمریکا، چه افقی را در نظر خواهیم گرفت؟ چه پیشبینی ای خواهیم داشت و چه اهدافی را پیگیری خواهیم کرد؟ اگر به کدام خواسته هایمان برسیم، این مذاکرات را موفق خواهیم خواند و اگر به کدام مسایل دست نیابیم، این روند را منتهی به شکست خواهیم دانست؟

مشخص است که نظرات در این میان بسیار متنوع و متفاوت است. از دوستان گرامی خواهمشندم که با سعه ی صدر مضاعف به نظرات همدیگر بنگرند و کسی را به خاطر نظر مخالف با نظر خود، تحقیر و تکفیر نکنند.

ادامه دارد…

devil-handshake

نظرات در گوگل ‍پلاس » 

کلیدواژه‌ها: ، ،


1 Trackback or Pingback for this entry

Leave a Reply