ماستی که لجن می شود!‎

، ۲۲ بهمن ۱۳۹۴

در جریان مرگ مشکوک خانم زهرا کاظمی و همچنین مورد مشابه دیگری مثل مرگ زهرا بنی یعقوب، قوه قضائیه که بازوی اجرای عدالت در جامعه است نتوانست جواب قانع کننده ای به افکار عمومی بدهد. ماجرای این دو مرگ (یا قتل) با عدم رسیدن به جوابی قاطع و اطلاع رسانی از مجازات متخلفان یا مجرمان بی سرانجام رها شد. این پرونده ها به اصطلاح استخوانی هستند که لای زخم ماندند و بعید است هیچ گاه این زخم درمان بشود.

جالب است که در مورد اول (یعنی مرگ خانم زهرا کاظمی) یکی از متهمین اصلی پرونده سال ها بعد به عنوان یکی از عوامل قتل بازداشتگاه کهریزک به پای میز محاکمه کشیده شد و هنوز از سرانجام آن پرونده هم اطلاعی در دست نیست. پرونده ای که اگر یکی از مقتولینش فرزند یکی از بزرگان سپاه پاسداران نبود شاید مانند دیگر پرونده ها ماست مالی می شد و بی نتیجه و بدون محاکمه مقصران یا قاتلان به بایگانی می رفت.

در این میان بازنده کیست و برنده چه کسی؟

این روزها ماجرای اتهام آزار جنسی یکی از مجریان سابق شبکه پرس تی وی در رسانه های دنیا پخش شده است. بلافاصله و طبق سنت پرونده های گذشته برای حفظ یک فرد ظاهرا قرار است آبروی کل نظام و یک مجموعه بالکل زیر سوال برود. نمی دانم شکایت این همه نابخردی و حماقت را باید به کجا برد؟ چرا برخی نمی فهمند که آبروی یک تشکل یا نظام سیاسی با کشف فساد یکی دو نفر زیر سوال نمی رود بلکه با حرکت های مذبوحانه ای که قصد لاپوشانی و مخفی کردن آن فساد را دارند نابود می شود.

نظام ج.ا. وقتی با افتخار می تواند سرش را بالا بگیرد که برادر رئیس دفتر قائم مقام رهبری اش را با وجود همه فشارها و توصیه های شخص دوم مملکت به جرم قتل اعدام می کند. وقتی شعارهای عدالت خواهانه و فساد ستیز ما را مردم باور می کنند که در برخورد با مفاسد از نزدیکان و دوستان و مدیران مان شروع کنیم. صدا و سیما شبانه روز اخبار پرونده های فساد فلان وزیر و فلان رییس دولت سابق فلان کشور را با آب و تاب منتشر می کند غافل از آنکه محاکمه وزیر و رییس جمهور یک کشور برای آن نظام سیاسی افتخار است و اثبات کننده عزم آنها در برخورد با فساد.

افسوس و صد افسوس که برخی مسئولین نمی فهمند این ماستی که بر روی فساد مدیران و دوستان شان می کشند در اندک زمانی لجن می شود و بوی تعفنش حتی علاقمندان به نظام را می آزارد.


1 Trackback or Pingback for this entry

Leave a Reply