یادبود چه؟

، ۰۷ خرداد ۱۳۹۳

دیروز، در آمریکا روز یادبود (Memorial Day) بود. روزی که به یاد سربازان کشته شده‌ی در جنگ نامگذاری شده است.

احترام به کشته شده‌های در جنگ در تمام ملت‌ها وجود دارد. به نظرم فارغ از هر نگاه سیاستزده‌ای باید این گونه مراسم را محترم شمرد، چون احترام به این مراسم، احترام به ملت‌های برگزار کننده‌ی آنهاست و نه دولت‌ها یا سیاست‌های خصمانه و جنگطلبانه‌شان.

ولی آیا به همین سادگی و با همین ادبیات روشنفکرنمایانه می‌توان بر زخم‌های ملت‌های داغدیده از سربازان متجاوز آمریکایی مرهم گذاشت؟

آیا می‌توان به صدها هزار مادر عراقی که کودکانشان به واسطه تحریم و جنگ کشته شدند، گفت که به سربازان آمریکایی احترام بگذارند؟

آیا می‌توان از نوعروسان افغانی که در حین مراسم عروسی به گلوگه بسته شدند، برای سربازان آمریکایی طلب آمرزش نمود؟

آیا می‌توان از خانواده‌های بی‌گناهی که در اثر حمله‌های پهپادهای آمریکایی در پاکستان کشده شده اند، انتظار احترام داشت؟

آیا می‌توان از بازماندگان حمله‌ی موشکی ناو وینسنس به پرواز 655 ایران‌ایر خواست تا به احترام سربازان کشته‌ی شده‌ی آمریکایی، سکوت کنند؟

اینها را می‌دانم. به عنوان انسانی که اکثر عمر خود را در خاورمیانه و کودکی خود را در ایران در حال جنگ گذرانده است، بخش کوچکی از درد و رنج مردم آن منطقه را، می‌توانم احساس کنم و بفهمم.

در این سو اما، سربازان آمریکایی نیز رنج‌هایی دارند برای بازگو. آنها به نام دفاع از کشورشان، که برای من نیز امری مقدس است، به ارتش پیوسته اند. در حال که برای بسیاری از آنها، پیوستن به ارتش بهترین گزینه برای زندگی کردن آنها ـ یا حتا باقی ماندن آنها در کشور ـ بوده است. فرستادن آنها، برای جنگ، هزاران مایل دورتر از وطنشان، مورد رضایت آنها هم نبوده است. آنها هیچ وقت فکر نمی‌کردند که برای از کار انداختن سلاح‌های کشتار جمعی‌ای که ـ وجود خارجی نداشتند ـ به کشور دیگری حمله کنند. گمان نمی‌کردند که گوساله‌ی فریب سیاستمدارانشان آن قدر سامریایی باشد که هر تجاور و تهاجم جنگی‌ای را لازم و غیر قابل اجتناب نمایش دهد. سربازان آمریکایی در بازگشت به کشورشان نیز گاهی به آنچه انتظار دارند نمی‌رسند و در صف‌های طویل درمان و مراقبت پزشکی جان می‌دهند [cnn.it/1k0vsdJ]

اینکه سربازان چه میزان در جنایات سیاستمداران شیطان صفت مقصر هستند، بحثی است که در این یادداشت نمی‌گنجد. ولی من شخصا دوست دارم مراسمی مانند این «روز یادبود» را محترم بشناسم و پاس بدارم؛ نه به خاطر یادآوری سوء استفاده‌های صورت گرفته از این سربازان در جنگ‌ها و تجاوز‌های گذشته و حال آمریکا، بلکه به خاطر رنج‌ها و دردهایی که انسان‌ها در هر دو سوی این جنگ‌های شیطانی متحمل می‌شوند.

روز یادبود، لگزینگتون، ماساچوست 2014

روز یادبود، لگزینگتون، ماساچوست 2014

کلیدواژه‌ها: ، ،


1 Comment for this entry

  • مرتضی

    متن قشنگی بود،البته زیاد نتونستم حال و هوایی که در اون هستید رو درک کنم.
    من هم زمانی به این موضوع زیاد فکر میکردم البته بیشتر به 8 سال جنگ خودمون،به عراقی هایی که در همان اوایل جنگ بدجوری به غیرت و ناموس ما توهین و تجاوز کردند بدجوری کشتند و فشار آوردند اما از طرفی اُسرای عراقی از جلوی چشمانم رد می شوند که با گریه و زاری اعتراف میکردند که ما را به زور به این جنگ فرستادن،به عکس امام علی(ع) که در دست میگرفتند و از برادران شیعه ی خود امان میخواستند،اما با این همه منطقم قبول نمیکند،پیام آزادگی حسین (ع) را نمیتوانم نادیده بگیرم،نمیتوانم قبول کنم که مجبور بودند چنین کاری را انجام دهند،وقتی میدانستند که کارشان اشتباه هست باید کار درست را انجام میدادند هر چند به قیمت جانشان تمام میشد،همانگونه که ملت ما انجام داد و شد.
    کاش میشد به گوش آن هایی که فکر میکنند مجبور هستند چنین اعمال زشت و ظالمانه ایی را انجام دهند رساند که هر وقت فهمیدید که مسیرتان را اشتباه میروید،دور بزنید،کاش میشد پیام آزادگی امام حسین را همانگونه که او گفت به گوششان رساند.

Leave a Reply